Badadez

havada uçan beyaz güvercin

haberler getirse sana, anlatsa kanatlarýný çýrpa çýrpa

her an kalbimde seni nasýl taþýdýðýmý

sanki mümkünmüþ gibi, hayat’da mucizeler varmýþ gibi

beni sevmeni ne kadar çok istediðimi

ama o kadar uzakki aramýzdaki mesafe

o beyaz güvercin bile uçamaz yanýna

oysa mesafeler engel olmamalýydý aþka

ben seni hep sevdim…

ama sen sevemedin, taþýyamadýn bu yükü

taþýmak istemedin…

oysa ben boþ ceplerimde bile seni taþýyorum

hep yaðmur damlasýna seni anlatýyorum

gökyüzüne dalmýþ seni ararken, hep buluyorum

hiç aðlamýyorum ben sen yoksun diye

öylesine kapýlmýþýmki bu büyüye

sanki hayat’da imkansýz þeyler gerçekleþirmiþ gibi

bekliyorum birgün anýsýzýn telefonumun çalmasýný

bana verdiðin o umut tohumlarý nasýl yeþerdi içimde

nasýl dallanýp budaklandý, koca bir aðaç oldu

görebilseydin keþke..

sen þimdi kimin yari olmuþsun bile bilmezken

ben hala senin ruhunla yaþýyorum

yine yaðmurlu bir sabah

yine güneþ doðmamýþ sanki

ve yine bulutlar örtmüþ tüm gökyüzünü usulca

o kadar uzun bir zaman olmuþki gözlerim göremeyeli

doðmayalý bu güneþ

sanki doðmasý bir mucize kadar umutsuz

bir hayal kadar imkansýz

hayat bir oyun sanki

kaydýmý bir kere ayaðýn, dönüþü yok sanki

izi ve gölgesi her adýmýnýn peþinde

ve her kötü aný bir yük omuzlarýnda

çocuk olmayý özledim

hani pencere baþýnda

bir gün herþey deðiþecek diye

safca beklediðim günleri

en azýndan bir zamanlar hayallerim ve umutlarým vardý

topraða ekipte kendi ellerimle

yeþermesini beklediðim

yeþeremedi bir türlü ektiklerim

yeþersede yapraklarým hep döküldüler

dur zaman dur, akýp gitme ellerimden

uçurtmam ol ellerimde, hep elimde

avuçlarým terleyene kadar sým sýký, ama rüzgar ne yöne eserse

beni de sürükle

gökyüzünün en mavi yerine

hiç yaðmur olmayan, þimþekler çakmayan

kar ve yaðmur yaðmayan yerine

kapkaranlýk bulutlar olmasýn adýmlarýmý çektiðin yere

ama ben yinede avuçlarým terleyene kadar

sýmsýký tutarým ellerimde, avuçlarým terleyene kadar

kýrýk bir cam içimi parçalayan

ve geçmiþten kalan hayaller kara bulutlar baþýmda dolaþan

yýllar önce akýttýðým gözyaþlarým

þimdi damla damla üzerime yaðan

bir zamanlar hayatýn anlamý olan

hayal kýrýntýlarý

ve daðýlan bulutlarý anýmsatan

kaybolan düþler…

koca bir ormanda bir mum gibi yanan

umutlar, hangi aðacýn ardýnda yandýðý gözükmeyen

zaman daraldýkca eriyip giden

ama bir türlü bulunamayan…

her aðacýn arkasýnda karanlýklar

sen bana bir saatini çok gördün

evet, bana bir saatini çok gördün

ben her saniyem seni düþünmekle geçirirken

sen bana bir saatini çok gördün

ben sana söylemek istediklerimi

o kadar tekrarladýmki artýk

kulaklarýmda ezberlenmiþ bir þarký gibi duyuyorum söylediklerimi

oysa sen bana bir saatini çok gördün

beni dinlemedin… dinlesende duymadýn..

ben nerdeyse yolda seninle yürürken

hayalini gölge gibi nereye gidersem gideyim

hep peþimde sürüklerken

sen bana bir saatini çok gördün

ben yüzünün her çizgisini o kadar benimsemiþimki

nerdeyse resmini çizebilirken

sen bana bir saatini çok gördün

beni görmedin bile, baksanda hiçbirþey görmedin

körmüþ gibi sanki gözlerin

oysa ben o gözleri her aynaya baktýðýmda görüyorum

ama sen bana bir saatini çok gördün

dedim ya gülüm, ben gülüþünü, sesini, duruþunu

ezberlemiþim ayak seslerini bile

ben seni bu kadar çok severken,

ömrümü bile sana adamýþken

sen bana bir saatini çok gördün

evet, bana bir saatini çok gördün

sevmek sadece sevmektir…

eskimiþ ve takýlmýþ bir plak gibi sürekli tekrarlýyorum

bu üç kelimeyi…

sevmek uzun seneler beklemek deðildir

sevmek sadece sevmektir

sevdiysen bu hiç pes etmeyeceksin

yolun sonuna gelmeyeceksin

yüzündeki kýrýþýklýklar artana kadar

saçlarýna ak düþene kadar bekleyeceksin demek deðildir

sevmek sadece sevmektir

sevmek her zaman affetmek deðildir

sevmek sadece sevmektir

sevmek narindir, affetmez akýtýlan gözyaþlarýný

kapanmayan yaralarý, aldatýlmayý

sevmek sadece sevmektir

sevmek aþk kýrýntýlarýyla yetinmek deðildir

sevmek sadece sevmektir

kýrýntýlarla doymaz hiç bir zaman

kýrýntýlarla yetinmektense, aç kalmayý tercih edenlerdendir

çünkü sevmek sadece sevmektir

yalvarmak deðildir sevmek, ne de diz çökmek

sevmek gurursuzluðu katmaz hesaba

kendini ezdirmez, boyun eymez

sevmek sadece sevmektir

sevmek herþey olabilir, ama bazen sevmek sadece kendisidir

sevmek sadece sevmektir

çünkü sevmek bazen savaþmak, bazen vazgeçmektir

sevmek sadece sevmektir

milyonlarca kelime feda ettim sana

ve iþte bir kaç kelime daha…
senin için bu þiirde ekleniyor

bir þiir daha, senin taraýndan okunmasada

tüm satýrlarý senin için yazýlyor

sensiz geçen bu kaçýncý gün bilmiyorumki

hiç bir günüm seninle geçmediki

doyamadýðým gülüþüne, sesine hasret kaldým

ben tek bir sözüne takýlý kaldým

bu aþktan bana arda kalan kýrýntýlar var

umutsuzluk umutlarýmdan bin kat daha fazla olsada

ben hayallere tutunuyorum

ezberlediðim bir kaç sözüne sarýlýyorum geceleri üþüdükce…

yokluðundan rüyalarýmý diyar diyar geziyorum her gece

gerçek hayatda sana rastlayamadým

belki orda rastlarým diye

sensiz uyandýðým her güne

sen bir gün olacksýn diye bekliyorum

her gün bir hayal kýrýklýðý olsada

dua etmekten vazgeçmiyorum

ve her gün hayatýma bir hayal kýrýklýðý bir de yeniden ektiðim yeni bir umut ekliyorum

geleceksin, ve seveceksin diye bekliyorum

her gün bu satýrlarý okursun diye bekliyorum…

giderken bavulum boþ gitmiþtim

ve yine boþ bir bavulla dönüyorum

uzak yollardan…

giderken bavulumda olan bir kaç umut kýrýntýlarýndan

bir iki tanesi daha eksildi

bir kaç tane daha hayal kýrýklýðýyla

aðýrlaþtý bavulum..

ve þimdi daha umutsuz

daha yorgunum…

imkansýzlýklar ekledim bavuluma boþ kalan ceplerine

bavulum neredeyse umutsuzluk ve imkansýzlýkla dolmuþken

günler geçtikce çoðalan bir tek þey daha var

o da kalbimde büyüttüðüm sevdan

sensin ne tadý varki gecelerimin…

her kayan yýldýzda seni dileyeceksem eðer

yine de anlamý vardýr gecelerimin

sensiz ne tadý varki günlerimin

eðer sana rastlar diye dolaþýyorsa sokaklarda kalbim

yine de anlamý vardýr her attýðým adýmýn

sensiz ne tadý varki bu büyük aþkýn

seni bu denle derinden hissedebiliyor

ve bir gün beni seversin diye umut ediyorsam

anlamý vardýr kalp atýþlarýmýn

sensiz ne tadý varki hayatýn

eðer her köþesinde hayalin, her mucizesinde bir umut varsa

bir gün el ele dolaþacaðýmýz bu dünya batmamýþsa

anlamý büyüktür nefes almanýn…

hüzün çaldý kapýmý

bir hafta olmuþ son nokta konulalý

ben komadan çýkarmýþ gibi

tek bir damla gözyaþýmla gösteriyorum yaþadýðýmý

bu aþk, bu acý anlatýlmaz kelimelerle

þiirlerim çok uzunmuþ

sýkýlýyormuþsun okurken dedin

sana armaðan ediyorum, en kýsa þiirimi…

ben de þu sonsuza dek tek bir kiþiyi bekleyenlerden mi olacaktým?

gözlerimdeki çizgiler artýnca

yalnýzmý yumacaktým gözlerimi dünya ya

her gece pencere baþýnda bekleyip

boþ bir sokaða mý kapatacaktým ýþýklarýmý

çocukken kurduðum toz pembe hayallerimin üstüne mi örtecektim kapýlarýmý

ben de þu sevip de

sevdiðini baþkasýnýn kollarý arasýnda görenlerden mi olacaktým

hani þu sevipde kavuþamayanlardanmýydý benim de hayat hikayem